خوب من اگر انقدر که یاد تو هستم یاد خدا بودم آن جهان نیمی از بهشت
مال من بود
خوب من سیب را چیدم تا ببینی تو را میخواهم نه بهشت را
کسی دیگر نمی کوبد در این خانه ی متروک ویران را
کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهایه تنهایم
و من چون شمع میسوزم و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند
و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم
درون کلبه ی خاموش خویش اما
کسی حال من غمگین نمی پرسد
و من دریای پر اشکم که توفانی به دل دارم
درون سینه ی پر جوش خویش اما
کسی حال من تنها نم پرسد
و من چون تک درخت زرد پائیزم
که هر دم با نسیمی می شود برگی جدا از او
و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند


ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید